Lezing eigen werk december 2007,Charlotte Arends |
|
|
| Postzegels verzamelen |
Meestal maak ik uit mijn hoofd eerst een soort schetsje op postzegelformaat.
Die postzegels komen overal terecht : in mijn agenda,op het toevallige servetje,langs de rand van de krant, en ze slingeren overal rond .Als ik die notities nodig heb,kan ik ze meestal niet vinden.Dan begin ik maar weer van voren af aan.
Ik heb wel zo’n keurig schetsboekje,maar dat heb ik nooit bij me.
Ik heb zelfs een stuk of 10 van die schetsboekjes..
Want ook die schetsboekjes raken voortdurend zoek.
Ik schets ook nooit van A naar B.
Soms begin ik middenin zo’n boekje,soms draai ik het om en begin ondersteboven achterin en soms maak ik een boekje uit 1998 vol ,dat ik toevallig teruggevonden heb in 2006.Daar zaten dan halverwege nog wat lege vellen in.
Het zijn geen voorstudies.Het zijn pogingen tot nadenken in beeld.
Het zoekraken heeft te maken met mijn omgeving: die is te groot en teveel.
Aldus ben ik goed geworden in vergeten.
|
| Kleur |
Natekenen doe ik eigenlijk niet.Vroeger op de academie natuurlijk wel,maar bij mij is al gauw daarna een andere houding ten opzichte van mijn werk ontstaan.
Dat afbeelden vond ik al snel saai,en bovendien bleek,dat ik meer interesse had in wat je juist niet kan fotograferen :
Herinneringen, ordeningen,structuur, opwinding, geluid,afstand,en vooral kleur.
Kleur is nooit hetzelfde. Het licht verstrijkt in de loop van de dag
Geel en oranje zijn heerlijk,direct en onomstotelijk aanwezig. Vooral geel is mooi.
Dat kan ik zowel koel als warm gebruiken.
Het is nooit zwaar,altijd transparant en vliegend.
Rood vind ik koppig en heftig en intens weerbarstig. Rood heeft iets drammerigs.
Daar moet ik altijd mee vechten,maar kom meestal als overwinnaar uit de ring.
Blauw kan ik , heb ik altijd al gekund.
Groen vind ik moeilijk, moet ik veroveren, nog niet alle kleuren heb ik in mijn vingers,nog niet alle facetten van het samenspel van kleuren kan ik beheersen,maar het schiet al op.
Het idee dat ik mijn hele leven nodig zal hebben om het te kunnen,dat schilderen..
In mijn schilderijen,vooral de grotere,reageer ik op wisselingen in de lucht en bewegingen in het water,of, actueler,veranderingen in licht en geluiden van bomen en planten in het bos.
Het begrip tijd vind ik eigenlijk het interessantste.
In de loop van de tijd veranderen ook de betekenissen,omdat ieder tijdstip z’n eigen interpretatie kent..
Met tijd kan je zo lekker husselen,soms sta je maanden stil en dan weer verkeer je in intense versnelling.
Ik kan me daarin inleven: soms voel ik me kleinduimpje maar ook wel eens de gelaarsde kat en soms de keizer zonder kleren.
Dat soms 1957 voor mij weer actueel kan zijn, omdat ik me dan ineens iets herinner of omdat een uitspraak van iemand me aanzet om me een associatie voor de geest te halen.
Veel van mijn werk heeft dus met gemoedstoestand te maken.En die wisselt.
Mijn schilderijen hebben in de loop van de tijd vele kleurnuances en onderwerpen doorlopen,altijd min of meer vanzelfsprekend en altijd voelbaar sensitief door de transparante verfhuid.
Het mooiste is die mix tussen wat ik gezien heb en wat ik ervoer op het moment dat ik het zag.Dat iets je heel diep kan ontroeren en dat ik het voor elkaar krijg om zoiets in beeld te brengen, die magie van de verbeeldingskracht, daar gaat het om.
|
| Het proces |
Daardoor is het proces van het schilderen heel belangrijk.
Heel lang was dat zelfs belangrijker dan het resultaat.Ik maakte hele reeksen om stap voor stap mijn handelingen te illustreren,zodanig dat het voor de kijker inzichtelijk werd.
Tegenwoordig zou ik hiervoor een camera pakken
Om het geheel van indrukken waaruit ik kan putten overzichtelijk te houden,werk ik meestal in series met een bepaald thema.
Het thema van de schilderijen die hier hangen is interieur.
Omdat ik zou verhuizen van de grote stad naar het Gelderse landschap moest ik afscheid nemen van mijn huis,met de grote ramen,waar het daglicht als warme zon naar binnen stroomde en waar altijd alles in hevige gloed aangelicht werd.
Ik wilde vooral die gloed met me meenemen,dat licht.
En ik hoop en geloof dat mij dat gelukt is.
|
| Beweging |
Beweging is eigenlijk het enige dat telt.
De schilderijen zijn gestolde momenten,van impressies en statements,gedachten beelden,associaties en verwerkingen van wat zoal om me heen is.
In de hoop dat u daarvan kunt genieten.
En waar gaat het nu over?
Ik hoop dat u niet van mij verwacht dat ik mijn schilderijen ‘uit kan leggen’.
Dat kan ik niet.
Zeker de laatste tijd weet ik steeds minder goed waar het over gaat.
Meestal kan ik pas veel later vertellen waar het over ging.
Of ik zie dan pas waar het over had moeten gaan.
Als gevolg daarvan ontstaat de behoefte meer te schilderen.
Er zit ook daardoor veel noodzakelijkheid in mijn werk.
Het gaat in elk geval over handelingen.
De schilderijen zijn werkwoorden, meestal gebonden aan plaats en datum.
Daar worden ze zelfstandig van.
Charlotte Arends
|
